Vandaag zijn de kinderen met oma richting Nederland vertrokken. Voor hen zit het Italixeb-avontuur er alweer op, wij hebben nog t/m vrijdag. Eenmaal op het vliegveld blijkt het vliegtuig 2 uur en 40 minuten vertraging te hebben. Ach, wat maakt het ook allemaal uit. Wat gegeten en gedronken, nog even goed geknufd en gedaan alsof we niet verdrietig waren. Uiteindelijk toch maar door de controle. Dag kindjes, tot volgende week. Snik, snik. Thijs is verdrietig, Sophie probeert zich goed te houden, Lot is ons ijskonijn en ik probeer m’n tranen niet te laten zien. Enkele uren later heb ik ze aan de telefoon. Oom Ser heeft ze opgehaald van het vliegtuig, ze zijn uitbundig en ze gillen allemaal door elkaar. Gezellig klinkt ‘t , gelukkig. We zullen mailen en bellen, dat knuffen moeten we volgende week maar heel erg gaan inhalen.